|
Hooi wordt nog vaak gezien als het belangrijkste voedsel voor konijnen. Hun dieet zou zelfs voor 80% uit hooi moeten bestaan. Er zijn meerdere redenen waarom hooi als zo gezond en belangrijk wordt gezien, o.a. omdat hooi veel ruw vezel bevat (deze zijn belangrijk voor de spijsvertering) en om slijtage aan het gebit te stimuleren. Een ander bijkomend voordeel is dat hooi makkelijk is voor de eigenaar: het is lang houdbaar en makkelijk te verkrijgen. Konijnen hebben inderdaad veel ruw vezel nodig en hun gebit moet slijten tijdens het eten, alleen is hooi niet de juiste keuze: Hooi en ruw vezel Hooi wordt vooral gezien als belangrijke voeding omdat het veel ruw vezel bevat. Met ruw vezel wordt bedoeld: cellulose en hemi-cellulose (de celwanden in planten). Deze voedingscomponenten zijn belangrijk voor de spijsvertering, om onder andere te zorgen dat de spijsvertering aan het werk blijft (want stilliggende darmen zijn gevaarlijk voor konijnen) en om de blinde darm te ‘voeden’. Meer uitgebreide informatie over de spijsvertering vind je HIER. Maar ruw vezel vind je niet enkel in hooi! Ruw vezel zit in alle verse grassen, wilde kruiden en bladgroenten. Vooral grassen en wilde kruiden bestaan van nature voor ongeveer de helft uit celwanden. Het is wel afhankelijk van de leeftijd van de planten, want hoe jonger de grassen en planten zijn, hoe minder celwanden ze bevatten. Dit is ook één van de redenen dat jong of voorjaarsgras relatief minder celwanden bevatten en voor problemen in de spijsvertering kan zorgen. Dit geldt ook voor bladgroenten die relatief jong worden geoogst, zij bevatten minder celwanden en meer eiwitten. Daarom dat hooi wel een onmisbaar onderdeel is van een bladgroenten-dieet. Kun je je konijnen (onbeperkt) voorzien van verse grassen en wilde kruiden (weide), dan is hooi zelfs niet meer noodzakelijk en zou je het geheel weg kunnen laten.
Hooi en gebitslijtage Hooi wordt met name gevoerd om te voorkomen dat er gebitsproblemen ontstaan. De tanden en kiezen van konijnen groeien constant door, ze moeten daarom veel eten om te zorgen dat de kiezen en tanden ook continu slijten – er moet een balans zijn tussen groei en slijtage. Slijten de tanden en kiezen minder goed, dan groeien de tanden en kiezen door met als gevolg dat er haken op de kiezen gaan ontstaan of tanden doorgroeien (de ‘olifantstanden’). Het gaat alleen niet enkel om slijtage, maar ook om de juiste vorm van slijtage. Het gebitsmechanisme van konijnen werkt op een specifieke manier en is voornamelijk bedoelt om verse planten te vermalen. Hooi is niet hetzelfde als verse grassen, door het drogingsproces verandert de structuur en is het een stuk taaier. Konijnen moeten daardoor vaak tot twee keer langer malen op hooi dan op vers gras. Dit betekent dat het gebit langdurig wordt overbelast en de kieswortels te veel druk moeten opvangen. Dit is één van de redenen waarom hooi niet geschikt is als hoofdvoeding. Meer uitgebreide informatie over het gebitsmechanisme vind je HIER. Waarom zo veel konijnen slechte hooieters zijn… Er wordt alles op alles gezet om konijnen te verleiden om hooi te eten, want in de praktijk blijkt wel dat konijnen niet echt goede hooieters zijn. Er wordt alles uit de kast gehaald om de konijnen te verleiden en hooi op allerlei manieren aan te bieden, want als ze niet genoeg hooi eten, zijn ziekten en gezondheidsproblemen onvermijdelijk: althans, zo wordt het gepresenteerd. Er wordt zelden de vraag gesteld waarom ze het eigenlijk niet graag willen eten? Konijnen zijn van nature geen grote graseters (in tegenstelling tot cavia’s bijvoorbeeld). Het dieet van wilde konijnen bestaat voor nog geen 50% uit wilde grassen en van onze tamme konijnen verwachten we dat ze voor minstens 80% hooi moeten eten (niet eens verse grassen, maar de gedroogde variant, welke echt aanzienlijk anders is voor onze konijnen). Het is daarom heel logisch dat konijnen geen voorkeur hebben voor hooi. Het is bovendien ook te droog en te eenzijdig. Voer je je konijn allerlei weide of bladgroenten, dan zul je al snel zien dat ze dat wel heel graag eten. Logisch, want ze eten van nature juist verse voeding, geen gedroogde voeding. Hooi is te droog Konijnen eten van nature vooral vochtrijke voeding: grassen, wilde kruiden en bladgroenten bestaan voor 75-90% uit vocht terwijl hooi nog maar voor 10% uit vocht bestaat. Het hele lichaam van het konijn is dan ook afgestemd op het verteren van vochtrijke voeding. Zo hebben ze een speciaal calciummetabolisme: ze nemen alle calcium op wat via voeding binnen komt. Deze grote hoeveelheden calcium hebben ze o.a. nodig voor het behouden van gezonde tanden en kiezen, aangezien deze constant doorgroeien. Overtollig calcium wordt gemakkelijk uit het lichaam gefilterd via de nieren naar de blaas en door het hoge vochtgehalte, wordt het gemakkelijk uit geplast. Dit betekent dat als ze te weinig vocht binnen krijgen, de nieren en de blaas ook niet meer goed kunnen filteren en uitscheiden. Zo hoopt calcium makkelijk op in de nieren en de blaas en ontstaan er uiteindelijk gruis of stenen in de blaas en nieren. Een ander gevolg van te droge voeding is de impact ervan op de spijsvertering. De spijsvertering is aangepast op vochtrijke voeding en zorgt voor een goede doorstroming van de spijs. Te droge voeding vertraagt de doorstroming van de spijsvertering, waardoor de spijs te lang in de spijsvertering blijft hangen en kan leiden tot gasvorming en verstopping. Andere gevolgen van hooi als hoofdvoer Er zijn meerdere redenen waarom hooi niet kan dienen als hoofdvoeding en juist kan leiden tot diverse gezondheidsproblemen. Het is niet enkel het bovengenoemde, er zijn er nog meer:
Hoe zit het met de oorsprong van konijnen? De reden waarom het dieet voor 80% uit hooi zou moeten bestaan, zou zijn omdat konijnen van oorsprong uit droge gebieden zouden komen waar een voornamelijk droge vegetatie zou zijn. Hooi is droog, dus dan zou hooi deze vegetatie ‘nabootsen’. Dit gaat wel echt over ruim 2,5 miljoen jaar geleden. Interessant is om te lezen dat de voorouders van het wilde konijn van oorsprong uit Azië komen en tijdens de laatste ijstijd meer en meer naar het zuiden moesten verhuizen door de opkomende ijskappen. In die tijd voedde ze zich met verse vegetatie (grassen en wilde kruiden), en niet, zoals gedacht wordt, met verdroogde grassen. Het is pas tijdens de ijstijd dat ze zich moesten aanpassen aan een droger klimaat om te kunnen overleven. Mocht je hier verder in geïnteresseerd zijn, kun je hier meer over lezen en de bronnen raadplegen: http://wikikanin.de/doku.php?id=wildkaninchen:geschichte De vraag is ook of het zinvol is om uit te gaan van een dieet dat miljoenen jaren geleden plaatsvond en niet zinvoller is naar de huidige fysiologie te kijken en de manier hoe wilde konijnen zich voeden. In mijn optiek is dat laatste meer logisch. Hoort hooi dan wel thuis in het konijnendieet? Is het dan de bedoeling om helemaal géén hooi meer te voeren? Nee, dat ook niet per se. Het gaat vooral om de plek die het hooi inneemt in het dieet. Het functioneert niet goed als hoofdvoer, maar is een prima aanvulling op onbeperkt weide of bladgroenten. Wanneer je onbeperkt weide kunt voeren, zou je hooi in het geheel weg kunnen laten (dat hoeft niet per se). Voer je vooral bladgroenten, dan adviseer ik wel om hooi ter aanvulling onbeperkt aan te bieden, vooral omdat bladgroenten kwalitatief van mindere kwaliteit zijn t.o.v. weide. Daarnaast heb ik gemerkt dat konijnen graag rusten in een bedje van hooi, en om die reden alleen al zou ik hooi wel gewoon standaard aanbieden – als nestmateriaal en waar ze van kunnen eten als ze daar behoefte aan hebben. Het belangrijkste is dat ze altijd de keuze krijgen om zowel vers als hooi te kunnen eten en niet gedwongen worden om enkel hooi te eten. Verschillende soorten hooi – welk hooi is geschikt? Er zijn ongelooflijk veel soorten hooi te vinden en elk soort verschilt weer in kwaliteit. Het kan dus wel nog uitmaken welk soort hooi je geeft en in hoeverre ze deze willen eten. Het hangt allemaal af van de type grassen, de tijd waarop het gemaaid is, hoe lang het gedroogd heeft en op welke manier, enzovoorts. Hooi blijft nog altijd een natuurproduct waardoor de kwaliteit sterk van verschillen. Je kan bij wijze van de ene maand een pak hooi kopen van een bepaald merk en een maand later weer – en dan heb je heel ander hooi.
Zo heb je bijvoorbeeld de 1e snede, 2e snede, 3e snede enzovoorts. De eerste snede is bijvoorbeeld de eerste keer dat het gemaaid is, dus de eerste opbrengst. Daarna krijg je de 2e snede, 3e snede, enzovoorts. De tweede snede zou rijker zijn aan kruiden en voedingsstoffen, hoewel ik er verschillende informatie over lees. Dan heb je nog verschillende soorten grassen die in hooi kan zitten. Zo heb je b.v. graszaadhooi, dat zijn vooral lange, uitgebloeide grassen – dit soort hooi wordt vaak gebruikt voor paarden die hooi laag in suiker nodig hebben. Het zijn dikke lange stengels, vaak meer gelig dan groen. Je hebt ook nog bergweidehooi, kruidenhooi, enz. Hoe je uiteindelijk bepaald of het hooi geschikt is? Dat hangt af van de behoeften van je konijnen en welke type grassen en kruiden gedroogd zijn en in welke levensfase de planten zitten en welk tijd van het jaar het geoogst of gedroogd is. In ieder geval moet hooi aan deze eisen voldoen:
0 Comments
Leave a Reply. |
AuteurMijn naam is Elisabeth. Hier vind je al mijn informatieve blogs over natuurlijke voeding, huisvesting, zorg en meer voor konijnen en knaagdieren! Archieven
Juli 2024
|
RSS-feed